Αρχισε ο χορος,το βασιλοπουλο τα χερια τους κραταει, τις γλυκοφιλα κι απ'το ενα δωμα στο αλλο τις περναει... Μα ηταν νεραιδες κι οποιος τους μιλησει και φιλι τους παρει μαγικο, λεγανε ολοι πως πριν να ξημερωσει θα γινει κι εκεινος ξωτικο...Τελειωσε ο χορος, σβησαν τα φωτα και σταματησε το γλεντι, και οι αρχοντισσες ζητουν να δουν, να ευχαριστησουν τον αφεντη.... μα οσο κι αν ψαχνουν κι αν φωναζουν, ηχος δεν ακουγιεται σταλια...σε μιαν ακρη της αυλης του, βρηκαν ξωτικο τον βασιλια...!!!

Μουσικά Μυθικά Μονοπάτια

 
ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ


Υπάρχουν νύχτες που τ' αστέρια φωλιάζουν στο σκοτάδι..
και δεν ζητάν απ' το φεγγάρι ούτε ένα χάδι..
ούτε φως· φοβούνται τη λάσπη που 'χει κάτω..
σ' αυτό που o χρόνος και οι Θεοί φτιάξανε βάλτο...

Για να 'χει ο θάνατος παραμύθι που να πείθει..
ότι χαθήκανε στο βούρκο όλοι οι μύθοι..
και θα μείνουνε για πάντα εκεί θαμμένοι..
με τη ζωή μονάχη να τους περιμένει...

Μια τέτοια νύχτα (Rap) που αλήθεια κερνούσε το φεγγάρι..
πήρε ξανά η αλεπού το θάνατο χαμπάρι..
άναψε φωτιά σε λάθος μέρος κι όσοι πήγαν..
κανείς δεν έμαθε ποτέ
και πότε φύγαν..! (B.D.) 

Κάποιος είπε ότι έχουν γίνει ερπετά και ζούν ακόμα..
με ό,τι σάπιο περισσέυει για να τρώνε από το χώμα..
κάποιος άλλος τά'χει δει λέει να πετάνε..
να κλέβουν απ' τον ήλιο και στη νύχτα να γυρνάνε...

Ρε! Εγώ τα είδα να τα πίνουν με το θάνατο παρέα..
κι εκεί που όλα ήταν ωραία..
απ'την χαρά τους ξεγυμνώθηκαν τότε μπροστά του..
κι εκείνος είδε τα σημάδια όμως του βάλτου..!
Όταν ήμουνα αντίκρυ θανάτου..!
του 'χα πει να μην τα θέλει όλα δικά του..!
αν δεν θέλει να χαθεί η ομορφιά του..!
για πάντα μέσα στους μύθους του βάλτου.!!

Μα εκείνος τα'θελε όλα δικά του.!
για να χαρεί μοναχά η αφεντιά του.!
γι'αυτο του κλέβω λίγο απ'τη χαρά του.!
με ένα μύθο καινούριο του βάλτου.!!


Είδε που λες κάθε παλιό του σημάδι..
κι ένοιωσε ωραία που είχε απλώσει τόσο το σκοτάδι..
στις ψυχές τους κι είχε σβήσει όσα παλιότερα είχαν νιώσει..
μα αν τρέξουν αίμα οι πληγές ποιός θα γλιτώσει

Μήπως εκείνος που σερνότανε ή εκείνος που πετούσε..
κι από ψηλά μας κοιτούσε..
ή εκέινος που 'χε βάλει την ουρά του μες τα σκέλια..
(και) κι έκανε το θάνατο να σκάσει από τα γέλια

Δεν ξέρω φίλε η ιστορία καν πως θα τελειώσει..
κι αν κανένας απ' αυτούς θα ΄χει γλιτώσει..
μέχρι τον μύθο να τελειώσω πολλά θα κλέψω απ'τη χαρά του..
κι αν τσαντιστεί ξανά η αφεντιά του.

Θα φτιάξω κι άλλο πιο καλό και πιο μεγάλο..
και σεριάνι μες την νύχτα πάλι θα το βγάλω..
στα πιο απίθανα του ουρανού λιμέρια.. (Ρέγκε)
να ξεβρακώσει από το φως όλα τ' αστέρια

Κι αν ξαναβάλει την στολή του θεριστή..
πάλι μαλάκας το ξέρω θα πιαστεί..
όταν κόψει όλα τα στάχια δεν θα 'χει τίποτα από κάτω..
γιατί οι σπόροι γίναν μύθοι μες στο βάλτο

Με τα ερπετά αγκαλιά στου φεγγαριού την κουπαστή..
και με την γκέι τη στολή του θεριστή..
στήνει παιχνίδια ο θάνατος στο βάλτο..
γι'αυτό σας χώσαμε ένα μύθο μας φευγάτο..!






Μια ιστορία απ' της φωτιάς τα μέρη 

- Active Member

 

Κάτσε εκεί στη γωνιά και μιλιά μη βγάζεις.
Μια ιστορία θα σου πω, μήπως και πάψεις να γκρινιάζεις.
Μήπως φύγει η ειρωνία που ζωγράφιζες στα μούτρα σου
και νοιώσεις άνθρωπος κι ανοίξει η κούτρα σου.
Ρε, κάτσε κάτω σου λέω· κάτσε και βούλωσέ το.
Αφού τελειώσω, πάρτο όπου πας και ξέχασε το,
πούλησέ το, αγνόησε το, μοίρασέ το.
Εγώ έζησα το μέσα, εσύ ζήσε το πακέτο.
Αρχίζω· βαθιά ανάσα, μη σκοντάψω στις λέξεις·
βάζω τον ήρωα εγώ, την εποχή εσύ θα διαλέξεις.
Κάπου σε μια καλύβα στης φωτιάς τα μέρη,
ζούσε ένας γέροντας που κουβαλούσε ένα άσπρο πανέρι.
Μέσα είχε βάλει και πουλούσε ευχές
που 'χαν ξεμείνει στους ανθρώπους απ' τα χθες.
Έτσι γυρνούσε ολημερίς σε χωριά και σοκάκια
φορτωμένος την παράξενη πραμάτεια.
Εκεί τον είδε, λοιπόν, ένας κουφός και του έγνεψε,
έψαχνε ελπίδα, λες κι η τύχη του στέρεψε.
Πήρε δυο ευχές απ' το πανέρι, τις άνοιξε κι έλαμψε,
έκανε πίσω, κρύφτηκε κι έκλαψε.
Λίγο πιο κάτω τον άκουσε μια κοπέλα τυφλή
καθισμένη σ' ένα βράχο παρέα μ' ένα σκυλί.
Τον παρακάλεσε να βγάλει δυο ευχές ν' αγοράσει
κι αν είναι εύκολο σιγά να της διαβάσει.
Έτσι κι έγινε, άκουγε κι έσφιγγε το στόμα της·
σαν να ζαλίστηκε και έχασε το χρώμα της.
Είπε στο γέροντα που διάβαζε να πάψει,
σφιγγόταν τόσο για να μη κλαψει.
Λίγο πιο πέρα τον φώναξε ένας έμπορος
γελαστός, καλοστεκούμενος και εύπορος.
Εβγαλε ένα πουγκί και πήρε το μισό πανέρι,
πρέπει να διάβαζε ευχές όλο το μεσημέρι.
Γιατί τον βρήκανε τ' απόγευμα λιπόθυμο στην άκρη
και η κόρη του έλεγε πως δε του 'μεινε δάκρυ.
Έτσι ο γέροντας βάζοντας κάτω το κεφάλι,
ένοιωσε άσκημα πρώτη φορά ντροπή μεγάλη.
Έδωσε πίσω τα λεφτά και μάζεψε όλα τα χαρτιά,
τα 'βαλε μες στο πανέρι κι αφού άναψε φωτιά,
δε μπορούσε να ξεχάσει όλες τούτες τις στιγμές
- λες και πληρώσαν για να πάρουν τις παλιές τους ευχές.
Έκανε τα πίσω μπρος κι ο ασπροντυμένος ουρανός
του τραγουδούσε πόσο ήταν τυχερός
που είχε στα μάτια του όλα όσα πέρασε
που τα κατάφερε και γέρασε.

Κι αν γελώ, είναι που ξέρω το δρόμο μου και πάω.
Κι αν ρωτώ, είναι για 'κείνα που ήξερα και ξέχασα.
και αν θα βρω όλα όσα νοιάζομαι κι όσα αγαπάω
θα μπορώ να λέω σ' όλους, τα κατάφερα, γέρασα
κι όμορφα πέρασα.
Κι αν γελώ... κι αν ρωτώ...
κι αν θα βρω...θα μπορώ

ΝΕΡΑΙΔΑ-ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΜΑΛΑΜΑΣ

  Active Member -Φύλακας Άγγελος Αλήτης


Λαβωμενο Ξωτικο - Active Member


 
ο καθένας μας έχει ένα λαβωμένο ξωτικό...

 

Shaman - Fairy Tale


Jesus, salvator mundi
Tue famuli subveni
Quos pretioso sanguine
quos pretioso sanguine
Redemisti"

Fairy lady, who stands on the walls
Life is short and wait is long
The stars, away, dim with the dawn...
Fairy lady, who stands on the walls

Your tale has only begun
It comes from far, the Nowhereland
The wind is blowing a sound well known...
Fairy lady, your love is long gone

Oh darling, hear my soul and heed my cry
Cause all my crying may flood a river in my heart

"Oh, life is good,
Oh, life is good,
Oh, life is good...
As good as you wish!"

Pretty lady the horses are back
Bringing joy and happiness
But all of a suden the horses are gone
It was only the sound of your heart beat alone

Oh darling, hear my soul and heed my cry
Cause all my crying may flood a river in my heart

Oh, life is good,
Oh life is good,
Oh life is good...
As good as a kiss!

Oh my darling, now I cannot halt my cries
My tears have drowned me
And I refuse to realise

What's left around me
Is all so strange is all so dark
I'm alone here
To mend the peaces of my heart

Little lady, your tale has an end
For your love to the skies was sent
He's turned into sparks that shine with the stars...

... And by night he will always be there
For his lady to stare
And thus he's never died.

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

body { background-color:#B38481; background-image: url(http://i232.photobucket.com/albums/ee281/GabstersMom/Angels/catchafallingstar.gif); background-repeat: no-repeat; background-position: center center; background-attachment: fixed;